خسته شدم آهای خدا تو رو به روح غم قسم

تا کی باید فقط برم بازم به جایی نرسم

تا کی باید تو این سکوت دروغ رو فریاد بزنم

توی صدام بخندم و توی خودم گریه کنم

این بازی های مسخره کجا به پایان می رسن

خسته ام از این نقش کثیف که اسمش رو گذاشتی "من"

من دیگه تکراری شده "اون" رو بیار به جای "من"

تمام فعلهای من رو گذشته کن برای "من"

من اصلا نقشی نمی خوام خدایا ما رو بی خیال

بسه دیگه نوشتنِ میثم و دلخوشی : محال

بسه دیگه بازی ما, پرده ی آخر رو بذار

صحنه ی داخلی : اتاق , یه پسر و طناب دار

روزی میاد که غصه ها خاطره های دور می شن

خیلی وقته که دیگه ثانیه هام تکرارین

توی لحظه های مبهم تو سیاهی جارین

خیلی وقته که دلم مونده کنار پنجره

پشت انتظار فردا , یه صدا, یه منظره

خیلی وقته که صِدام , صداش بریده بی هوا

توی این سکوت مطلق این هوای بی صدا

خیلی وقته که سکوت , کابوس شب های منه

نعره های ساکتش صدای من رو می شکنه

خیلی وقته که دیگه ثانیه هام تکرارین

خیلی وقته که چشام تو حسرت بیدارین

نه دیگه یکی بیاد خواب رو بگیره از چشام

واسه من بسه دیگه , من دیگه کابوس نمی خوام

من هنوز منتظر ثانیه های روشنم

من هنوز به یاد فریاد این صدا رو می شکنم

وقتی ابر وحشت و ترس روی  سرش بارون گرفت

نعره های وحشی ابر, پرده ی عشق رو می درید

پاره می شد توی خاکش ریشه ی نازک امید

باز میشکست و پا میشد جون میکند تا جون بگیره

هوای پرواز تو سرش ریشه ها تو خاک اسیره

خورشید حسرت میتابید به روی برگهای گیاه

دنیای تازه رو میدید : دروغ, ریا , بازم گناه

توی بیابون سکوت صداش به جایی نرسید

به گوشهای کرِ زمین اصلا صدایی نرسید

نهال کوچیک شد بزرگ: یه درخت بی بار و برگ

حک شده روی شاخه هاش زاده شده برای مرگ

اون درخت بی بار منم ,منم که دارم میشکنم

منم که دارم جون میدم با هر نفس جون میکنم

به من دیگه امیدی نیست ریشه ی من رو بکنید

شاخه ی بی خاصیت رو همون بهتر که بشکنید

یه آسمون غروب و غم یک شب بی سپیده دم

                 اینه تموم سهم من از آدما و از  خودم

تنهایی های تکراری خلوتم رو پس می زنن

                 وقتی که  افکار جدید خلوت من رو می شکنن

وحشتی  از  جنس  عذاب  تلقی  ما از خدا

                  عبور   بی رحم    زمان    تلاقی   ثانیه  ها

فریادی از جنس سکوت صدا رو از من می گیره

                   فریاد  آزادی  من  قبل  از  تولد  می میره

اینه  تموم  سهم  من  از  خودم  و  از  آدما

                زندونی از جنس غرور  حصاری از جنس خدا

************************************************ 
 

ای اونکه با وجود تو ترانه هام جون می گیرن

              ابرای بی خیال دل خیال بارون می گیرن

تو بودی و وجود من فقط به خاطر تو بود

              تو   ای سرود زندگی دلیل هر بود و نبود

ای که تو و صدای تو شکستن تو سکوت من

             شکستم با شکست تو بیا و این دل رو نشکن

تو رو خدا بببخش من رو آدمه و صد اشتباه

               عادت ماست پشیمونی:یه توبه و هزار گناه 

 ببخش به حرمت دلی که دادی و شکستمش

               به حرمت پنجره ای که روی دنیا بستمش

 یه فرصت تازه می خوام این دیگه بار آخره

               ببخش به خاطر دل  و  خاطره  ای  که  میگذره

سلام