لعنت به این اتاق تنگ

که تمام پنجره هایش نسبی اند

و وسعت مناظرش این قدر گشاد است

که خودت را تویش گم می کنی

و خدا که توی سرت وول می خورد

گول می مالی

سرت را

تا ماست مالی کنی وحشتت را

از اتاق

از پنجره ( گشادی اش )

و از کوچه (که همیشه به بن بست می رسد )

شاعر تمام قصه را از انتها خواند

کافر شد و در کفر خود , خود را خدا خواند

قاضی شد و محکوم کرد این زندگی را

عمق حماقتهای خود را از قضا خواند

تبعید شد اما کجا؟ اصلا مهم نیست

در ناگزیریهای خود در ناکجا ماند

هی دست و پا زد تا کسی او را بفهمد

اما میان طعنه ها بی دست و پا ماند

در باتلاق زندگی کم کم فرو رفت

شاید به سوی قهقرا........بی جست و جو رفت

هی دست و پا می زد ولی باید فرو رفت

پشت هزاران شک و حدس: شاید.......فرو رفت

گم بود و گم شد در حضور شک و تردید

گم شد میان لحظه های بیم و امید

گم بود در خود در خدا در واژه هایش

در قصه ای که خوانده بود از انتهایش

در شاعری که قصه را بی انتها دید

در شاعری که قصه را هرگز نفهمید

خدایی را که باید خواند به زیر واژه ها جا ماند

خدا خندید چون می دید زمین  این بار تنها ماند

وکم کم بغض یک فریاد, گلو را تازه کرد اما

سکوتی خیس تکراری است , درِ نفرین چرا وا ماند؟

که من لعنت کنـم خود را و دنیا را که کوچک نیست

گریزی از خدا تا خود , صدایی از درون : هی....ایست

و خط قرمزی تازه , به رنگ کهنگی خون

و سانسور می کنم خود را که تو باید بری بیرون

جُــنــُب شد ذهن ملعونت و غسلی پاکتر باید

تیمم می کنی در خون , که اینجا خاک , تر باید

و کم کم هی , کمک , من , آب , همه بیدار و تو در خواب

انا لحق , کهنگی , تکرار , همه بر دار و تو در خواب

و صبح صادقت انگار ، دروغی تازه تر بوده

و من بیدار می مانم , برای کشتن مهتاب

که شب تاریک بود اما , زمین غرق حضورش شد

حضورش  یک فریب اما   زمین معتاد نورش شد

و او تابید تا دنیا نفهمد رنگ فردا را

و او تابید و بی تابی , جدا کرد از خدا ما را

پ ن : با تشکر از شبلی عزیز بابت راهنمایی اش

من باب راست و ریس کردن وزن

و من شروع می شدم که تو تمام  من شدی

و خون من مباح شد که تو حرام من شدی

و من و حکم ارتداد, هنوز در نفس نفس

که حال من چه مضحک است , زمان که رفت پیش و.......پس

کسی هنوز مانده که...... نمان در انتظار من

که رفتنی شدیم ما به سوی خاطره شدن

به سوی خاطره که نه  به سوی تکرار شکست

بلند می شدم ولی    زمان دوباره می شکست

برای مرد کوچکی که هی پسر بزرگ شو

میان خواب گله ها حداقل تو گرگ شو

بدر تمام گله را که خواب رفته ساعتش

زمان ,  زمان خوردن است , فقط گرسنگی , عطش

تمام حس گله است ,  تمام زندگی......همین

بزرگ شو ....و گرگ شو.... و مرگ گله را ببین

و من بزرگتر شدم و گله گرگ شد , درید

تمام اجزای مرا: غرور لعنتی , امید

*******************************

و من هنوز کوچکم , هزار تکه ی لعین

هزار بره ی نجیب هزار نقطه نقطه چین

نظر شما چیه؟

به نظر من چیزی به اسم عشق وجود نداره

اون حسی که بعضیا بهش می گن عشق

اول یه هوسه .   تو طرف رو می بینی ودلت می خواد