وقتی که این کشمکش ها راهی به جایی ندارند

آن وقت این ابیات مضحک سطحی مزخرف شعارند

ما منتظر تا بتابد یک پرتو از آن حقیقت

این ابرهای سیاهی بی فکر آن که ببارند

با عقده هایی قدیمی هفت آسمان را گرفته

با نعره هایی که انگار تحقیر این انتظارند

اصلا ولش کن بیا تا همپای وحشت برقصیم

با تیرگی ها که جزئی از بازی روزگارند

تا کی بنالیم از این که خورشیدهامان سرابند

ول کن همه ضجه ها را این دردها بی شمارند

دل بکن از آسمان ها وقتی که قدرت زمینی است

وقتی که این کشمکش ها راهی به جایی ندارند