این شعر, تر تر می شود در زیر باران جنون

این لحظه ها سر می شود با اشکهایی رنگ خون

من مانده ام در پشت غم با لحظه های بیش وکم

با طالعی همرنگ شب با گریه های بدشگون

این جا سکوتِ پنجره      بیداد را فریاد زد

این شیشه را باید شکست نفرین به سنگ و بر سکون

بر شعر خشک و نرم و گرم با واجهای صامتش

بر وزن های آشنا بر واژه های واژگون

اینجا هوای شاعری غرق غروبی غالب است

گم در میان دود و مه غرق فسادی از درون

باید هوایی تازه شد باید نوایی تازه خواند

باید که چرخید و نماند در این سکوت پرسکون

پ.ن : پرده را بردارید

               بگذارید که احساس هوایی بخورد

                  ونپرسید کجاییم و نپرسید چرا قلب حقیقت آبی است

مطالب این وبلاگ به شدت غیر قابل پیش بینی شدند

از عاشقانه های عمو شل و خودم گرفته تا انشای سیاهی که تو پست قبلی بود

و حالا.............. یک ترانه ی امیدوارانانه

همون طور که می دونیم ایرانی جماعت خوب بلده شعار بده

من هم طبق گواهی ثبت احوال صادره از ایرانم خب بریم سراغ ترانه:

این تَرَکهای دل ما روزنه های نور می شن

روزی میاد که پنجره وامیشه رو به خنده ها

وقت طلوع شادیه پشت غروب خنده ها

روزی میاد که ماه و شب با همن و برای هم

ستاره ها نور می پاشن به روی لحظه های هم

روزی میاد که رویاها رنگ حقیقت می گیرن

پرنده ها پر می گیرن پشت قفس نمی میرن

روزی میادکه آسمون تا ابدیت آبیه

هوای تازه و نسیم سهم گل مردابیه

روزی میاد که کوچه ها پرمیشن از صدای باد

تولدی تازه میاد سراغ لحظه های شاد

شاید اون روز فردا باشه بیرون بیا از این حصار

پرده ها رو بزن کنار پا روی غصه ها بذار

تو می تونی تو می مونی تو میدونی که میتونی

صدای باد رو می شنوی چرا باهاش نمی خونی؟

این بی صدایی کافیه فردایی تازه تر بساز

بگیر سکوت رو از خودت به بی صدایی ها نباز

نمی دونم اسم این متن رو چی بذارم؟

متن ادبی شعر نوشعر سپید؟ برای آرامش روح شاملو

 و نلرزیدن تنش تو قبر هم که شده

شما بخونید انشای یک بچه مدرسه ای

آفتاب که طلوع کند

         هنگامه ی غروب ماه است

                    و ستاره ماندن سخت میشود

                                                 و غیر ممکن      

 و ماه پشت نوازش های بی رحمانه ی سپیده

                     و غرق در نور اغراق شده ی  صبح

                                                .........جان می دهد

پس آفتابی نشو

          و پنهان بمان در رویای روشنایی بخش نیمه شب

                                                             ای ماه بی ستاره