ای  واژه های  ملتهب  تعبیرتان  بیهوده است

زیرا که  ننگ  زندگی  شعر مرا  آلوده است

این وزن جاری در شما بر دوش من سنگین شده

این گریه های نا تمام اشک مرا فرسوده است

هر بیت تا بیت دگر تکرار درد است و جنون

هر کس که با دل آشناست این راه را پیموده است

این درد  تکراری  شده  تا بر شما جاری شده

در سینه پنهان است و نیست در قلب غم آسوده است

این قلب باید بشکند تا درد را بیرون کند

بنگر گریز از رنجها تا زنده ایم بیهوده است

ای واژه های مضطرب روزی به پایان میرسید

پایان شروعی تازه است او نیست زیرا بوده است

این شعر زیاد با حال و هوای وبلاگ همخوانی نداره

ولی آدم که نباید همیشه راست بگه

زندگی را دوست دارم بی دلیل و بی بهانه

این  نفس های رها را دوست دارم عاشقانه

دوست دارم ازدواج واژه های بکر را

دیدن صد واژه ی نو در لباس یک ترانه

دوست دارم هم صدایی با سکوت باغ را

زایش یک برگ گل را از نگاه یک جوانه

دوست دارم آسمان را با تمام ابر هایش

با سقوط قطره هایش :یک سقوط شاعرانه

زندگی را دوست دارم  مثل ماهی مثل آب

مثل فردا ها رهایم مثل دریا بی کرانه

زندگی را دوست دارم زنده ها را عاشقم

زندگی را دوست دارم بی دلیل و بی بهانه

ما همه محکومیم به تماشای غروب

به فریب خورشید و به حاشای غروب

ما همه محکومیم به تظاهر کردن

به سرودن از نور وقت معنای غروب

ما همه محکومیم به سکوتی محکم

به سکوتی مبهم پشت آوای غروب

ما همه محکومیم به دروغی تازه

به امیدی واهی رو به فردای غروب

ما و ابری از غم  ما و کوه ماتم

ماو دنیای درد ما و دنیای غروب 

به دنبال تو می گشتم از این ساحل به آن ساحل