خورشید را حاشا کنید نور زمین پنهان شده
 

در شهر غم غوغا کنید انسان چه نافرمان شده

آن مرده را پنهان کنید انسانیت جان داده است

نه! تو برو او را بکُش او را که نیمه جان شده

ما مانده ایم و یک نگاه تا مرگ عشق در قلبها

زیرا غم جاوید ما   بر  قلبها  سلطان شده

ما مانده ایم و یک نفس تا مرگ انسان در قفس

نه! او دگر در بند نیست چون آن قفس ویران شده

در زیر آوار جنون ققنوس وار جان می دهد

نه! آتشی در کار نیست چون عصر یخبندان شده

آزادگی بی معنی است آزاده بودن یک خیال

زیرا در این ویرانکده آزادی هم زندان شده

شادی گناهی است بی حساب زیرا که غم قانون ماست

زیرا که شاه خفقان  غم صاحب انسان شده

من از ازل زندانیم   من  وارث   ویرانی ام

زیرا که من ایرانی ام چون کشورم ایران شده

نوای بی صدای من, صدای بینوای دل

ای آتش و عشق و جنون, ندایی از سّر درون

آتش عشق, جنون جان ای که تو ماورای دل

مرا بخوان به نام من رها بمان به کام من

مرا بخوان برای من  رها بمان  برای دل

تو را نمی برم ز یاد , تو ای صدای سبز باد

مرو از این دل حزین, بمان در این سرای دل

مرا تو طعنه می زنی دل مرا می شکنی

نگو که این سزای توست و آن نبود بهای دل

دریای عشق طوفان زده کشتی دل بی ناخدا

بیا مرا نجات ده , خدا و ناخدای دل

من و نیاز من به تو , تو و صدایی که برو

مرا مران ز کوی خود ای خلا هوای دل

 
وشانس طرفین عشق تبدیل می شه به

 
تنفر(معمولا) عادت(معمولا بعد از ازدواج ) یا

دوست داشتن(در موارد استثنا) البته ممکنه بعد از مدتی این

 حسها تغییر کنن

 یعنی مثلا دوست داشتن به تنفر یا عادت تبدیل شه

البته این نظر منه فقط

 ومن از عشق  بیزارم از این احساس بیهوده

        از این پیمان بس ننگین از این پیمان آلوده

و من از دوست بیزارم از این فرزند اهریمن

        از او احساس و عشق او از او و بند اهریمن

و من بیزارم از دنیا از این دنیای پر نیرنگ

          از این آلودگی محض که باشد با همه در جنگ

و من بیزارم از قسمت و من بیزارم از تقدیر

         که من را در قفس انداخت و زد بر پای من زنجیر

و من از خویش بیزارم که بیزار است از عالم

        که دنیا جای شادیهاست و تنها سهم او شد غم