تنها مرگ است که دروغ نمی گوید

حضور مرگ همه ی موهومات را نیست و نابود می کند

ما همه بچه ی مرگ هستیم

صادق , هدایت , زندگی , تا بی نهایت ,     زندگی

درد و غم و اندوه و اشک در صد روایت : زندگی 

بیگانه با هر کس که هست, هر کس در این دنیای پست

ما در میانت گم شدیم , کو آشنایت          زندگی ؟

زندانی از جنس نفس , تاوان زنده بودن است 

محکوم زنده ماندنیم , تنها جنایت  :        زندگی

می سوزم و می سازم آه این جا منم غرق گناه

زندان خود را سازم و سوزم به پایت      زندگی

زنجیر من را پاره کن حتی مرا آواره کن

ماندم   میان  تیرگی  در   قهقرایت          زندگی

دیگر مرا آسوده کن , کمتر مرا آلوده کن

من را رها کن دور شو یک جو  عنایت  زندگی!

شب  به مرگ تلخ خورشید دل سپرده است هنوز

زندگی مُرد ولی مرگ هنوز منتظر است

کرکس پیر, زمان را که نخورده است هنوز

زندگی مُرد ولی باز زمین سنگین است

آسمان بار امانت که نبُرده است هنوز

زندگی مُرد ,زمان مُرد, زمانه بشکست

در تلاطم حوادث عشق خُرد است هنوز            

وقتی ابر وحشت و ترس روی  سرش بارون گرفت

نعره های وحشی ابر, پرده ی عشق رو می درید

پاره می شد توی خاکش ریشه ی نازک امید

باز میشکست و پا میشد جون میکند تا جون بگیره

هوای پرواز تو سرش ریشه ها تو خاک اسیره

خورشید حسرت میتابید به روی برگهای گیاه

دنیای تازه رو میدید : دروغ, ریا , بازم گناه

توی بیابون سکوت صداش به جایی نرسید

به گوشهای کرِ زمین اصلا صدایی نرسید

نهال کوچیک شد بزرگ: یه درخت بی بار و برگ

حک شده روی شاخه هاش زاده شده برای مرگ

اون درخت بی بار منم ,منم که دارم میشکنم

منم که دارم جون میدم با هر نفس جون میکنم

به من دیگه امیدی نیست ریشه ی من رو بکنید

شاخه ی بی خاصیت رو همون بهتر که بشکنید

بعد از مدتها شعری گفتم که  حداقل خودم رو راضی کرد

امیدوارم شما هم راضی با شید

 
اون(ببخشید ایشون)مال تو باشه(باشن)حس تو نسبت به اون

مثل حس یه بچه است به یه اسباب بازی پشت ویترین یه مغازه

دقت کردین این جمله همش شد   یه

از این به بعد با توجه به شرایط جوی

این اولین  غزل منه

غروب  روز  حادثه , غریب آشنای دل

یه آسمون غروب و غم یک شب بی سپیده دم

                 اینه تموم سهم من از آدما و از  خودم

تنهایی های تکراری خلوتم رو پس می زنن

                 وقتی که  افکار جدید خلوت من رو می شکنن

وحشتی  از  جنس  عذاب  تلقی  ما از خدا

                  عبور   بی رحم    زمان    تلاقی   ثانیه  ها

فریادی از جنس سکوت صدا رو از من می گیره

                   فریاد  آزادی  من  قبل  از  تولد  می میره

اینه  تموم  سهم  من  از  خودم  و  از  آدما

                زندونی از جنس غرور  حصاری از جنس خدا

************************************************ 
 

ای اونکه با وجود تو ترانه هام جون می گیرن

              ابرای بی خیال دل خیال بارون می گیرن

تو بودی و وجود من فقط به خاطر تو بود

              تو   ای سرود زندگی دلیل هر بود و نبود

ای که تو و صدای تو شکستن تو سکوت من

             شکستم با شکست تو بیا و این دل رو نشکن

تو رو خدا بببخش من رو آدمه و صد اشتباه

               عادت ماست پشیمونی:یه توبه و هزار گناه 

 ببخش به حرمت دلی که دادی و شکستمش

               به حرمت پنجره ای که روی دنیا بستمش

 یه فرصت تازه می خوام این دیگه بار آخره

               ببخش به خاطر دل  و  خاطره  ای  که  میگذره

سلام