یادمه اولین شعری که گفتم این جوری شروع شد

دل من روی زمینه دل من تنها ترینه

دل تو , تو آسمونه هیچوقت تنها نمی مونه

شعر پایین احتمالا همونه البته چند ورژن بالاتر

خوشحال میشم نظرشما رو هم بدونم

**************************

ومن انگار در زنجیر میان لحظه ها درگیر

و تو آزاد می خندی به این بازیچه ی تقدیر

و من پنهان میان درد میان واژه های سرد

و تو فرزند خورشیدی و تو گرمی و عالم گیر

و من دنبال یک لبخند میان اشک هر روزه

میان خنده های تلخ برای این دل دلگیر

و تو بیگانه با گریه و اشکت ژاله ی صبح است

که با خورشید چشمانت شوند بار دگر تبخیر

و من غرقم در این وحشت که فردا نیز تاریک است

که این تاریکی مبهم شده در لحظه ها تکثیر

و تو روشن تر از دیروز به روی باغ می تابی

ولی انگار بی میلی به تابش بر درخت پیر

و من با باد می جنگم برای حفظ تک برگم

و با این کرم کوچک که شده از ریشه هایم سیر

و تو با تابش گرمت به کرم کوچک و وحشی

مجالی تازه می بخشی برای بستن زنجیر

و باد وحشی و موهوم گرفت از من غرورم را

و پیروزی از آن ِ توست که من افتاده ام این زیر

و من مبهم تر از فردا و من تنها تر از دردم

به دنبال طلوع نور ولی افسوس شبگردم

سکوتی خالی از فریاد طلوعی خالی از تابش

سرایی خالی از احساس پر از دیوار پر از پرده ام

برای  پنجره  پرده        برای  نور  یک  سایه

گریزان از حضور خود و من از خویش هم طردم

و در رویای شیرینم حضوری گرم می بینم

خیلی وقته که دیگه ثانیه هام تکرارین

توی لحظه های مبهم تو سیاهی جارین

خیلی وقته که دلم مونده کنار پنجره

پشت انتظار فردا , یه صدا, یه منظره

خیلی وقته که صِدام , صداش بریده بی هوا

توی این سکوت مطلق این هوای بی صدا

خیلی وقته که سکوت , کابوس شب های منه

نعره های ساکتش صدای من رو می شکنه

خیلی وقته که دیگه ثانیه هام تکرارین

خیلی وقته که چشام تو حسرت بیدارین

نه دیگه یکی بیاد خواب رو بگیره از چشام

واسه من بسه دیگه , من دیگه کابوس نمی خوام

من هنوز منتظر ثانیه های روشنم

من هنوز به یاد فریاد این صدا رو می شکنم

با احتکار واژه ها در فصل بحران غزل

من همصداتر می شوم با درد پنهان غزل

این واژه های ساده راساده نگیر و بی صدا

فریاد من پنهان شده در روح و در جان غزل

پشت حصار قافیه این واژه ها جان میدهند

مضمون فدای لفظ شد در پشت زندان غزل

در قحطی عشق و صدا من ماندم و این واژه ها

باید که خود را تر کنم در زیر باران غزل

شک در وجودم رخنه کرد همراه آهی تلخ و سرد

هر جا که شعری جان گرفت آنجاست ایمان غزل

با یک سکوت مسخره با بستن صد پنجره

من آشناتر میشوم  با  درد و بحران غزل

پایان فقط یک واژه است مثل شروع زندگی

در واژه هایش گم شده اینجاست پایان غزل

زندگانی یا مرگ؟ مساله تکراری است

مساله بودن در لحظه های جاری است

مساله    تکرار   دردهای    پیشین

مساله تکذیب یک نفس بیداری است

 مساله پنهان در یک طلوع تازه است 

مساله پیدا در درد زخمی کاری است

مساله یک درد است بی دوایی تازه

زندگی مسری شد مساله بیماری است

مساله فریادی است در گلویی پاره

مساله آهی تلخ پشت یک بیزاری است

مساله نفرینی است در گلویی پاره

زندگانی یا مرگ؟ مساله تکراری است