حسی شبیه یک صدا : هی... آشنای ناشناس

یاروی در خود گم شده یاروی دائم در هراس

یاروی دائم در عبور  از دور تکراری درد

وارد شده بر حجم غم با لحظه های شک  مماس

شک می وزد در قلب تو  تلقین تلخ یک یقین

با ادعاهایی عجیب  پوچ و کثیف و بی اساس

آنگاه خالی می شوی از هر چه در تو جاری است

از هر چه می خواند تو را  شوق عجیب یک تماس

آن وقت تنها می شوی تلخ و غریب و بی صدا

آنگاه تو تو می شوی  : یک آشنای ناشناس

غروب مبهم غربت , سکوت کهنه ی دنیا

زمین : زندان بی روزن , زمان : بی تاب , زندانی

و شاعر همچنان موهوم و واژه همچنان مبهم

و مطلع: شعر آزادی و شعری ناب زندانی

ستاره ,نور , یا فردا , سیاهی , مرز بی پایان

و جولانگاه تاریکی , شب مهتاب زندانی

و باغی سرد و بی رونق , شکفتن , آرزو ,رویا

میان مرگ تکراری , گل مرداب , زندانی

زمانه همچنان بی رحم , و طالع شوم و بی پایان

و عکس وحشتی وحشی میان قاب , زندانی

دیگر شک ندارم که چیزی سرم آمده . مانند یک بیماری سر رسید
 نه مثل یک یقین معمولی یا امری بدیهی. خودش را کم کم جا کرد
 خودم را عجیب و یک خورده ناراحت حس می کنم , فقط همین .............
چیزی که هست من خیلی به ندرت فکر می کنم .
 بنابر این یک دسته مسخ های جزیی بی آنکه متوجهشان باشم درونم رخ می دهد
 و بعد روزی از روز ها یک انقلاب درست و حسابی رخ می دهد.
این همان است که به زندگیم جنبه ی متناقض و.پریشان داده است

پ.ن  : این نوشته ها را تو یه کتاب خوندم ولی به شدت انگار از طرف من نوشته شدند ....فقط همین